Arquivo | Creación. Letras de autor RSS feed for this section

A narración colectiva de Culturgal 2012

27 Dec

Pedímoslles a unha manchea de escritores e escritoras que nos axudaran a construír unha narración colectiva para Culturgal 2012 e este é o resultado…

          Detonar a túa impunidade, ese é o meu obxectivo. E como preciso un plan de combate co que abater esa chularía que exhibes, inxiro un cóctel de pólvora, dous xeos e cola, acurrálote e espétoche: (1)

-Gffhhhh -ou algo así.

            Parece que hai un problema.

-Gffhhhh.

            Probo outra vez:

-Gffhhhh.

            Óllasme como a un réptil. O cóctel, con toda a pólvora, etcétera, arrefría dentro. Súo, claro. (2)

            Miro dentro do cóctel, un dos xeos reflicte o teu ollar de saurio primitivo. No outro debúxase, distorsionada, a miña boca reseca pola ansiedade. Tampouco pasará nada se fallo, penso. Ofrézoche o vaso. (3)

            Mais a min, que estou do outro lado, ensináronme de pequena a non beber e adoito non cambiar as miñas conviccións a menos que me convenzan de xeito cabal. Dime, logo, cales son os teus argumentos? (4)

           Dous

           Tras ler aqueles escritos adolescentes das miñas alumnas, asimilei que xamais podería evitar que malgastasen tanto tempo, espazo e carne.

           Argumentar?

           Iso borrase da alma canda a primeira felación practicada/recibida (5), como tantas outras esvaecen logo da epifanía dos sentidos, mais logo retornan ou non seguindo a doce aleatoria das lembranzas. Malgastar, por certo… que dixen? Iso é un prexuízo dos peores:”o tempo é ouro” e outras andrómenas castradoras. (6)

            – O tempo é ouro e a pasividade contrarrevolucionaria! –exclamou Verne co seu habitual entusiasmo, poñendo fin ás discusións e retomando a camiñada.

            Oíron un disparo xusto cando a cabeza dun dos cans estoupaba no aire. (7) Levei a man a meixela e retireina manchada de sangue. Non sabía se era meu –porque daquela eu xa perdera en grande medida a capacidade, a beizón de sentir dor- ou do animal. O corpo descabezado do can aínda se retorcía no chan, como unha miñoca. (8)

            Daquela, o corpo separado do seu espírito que lentamente ía despregándose e comezaba a súa nova existencia como outro espectador máis do que alí acontecera. A xente amoreábase ao redor do can xa morto mentres o espírito deste buscaba acougo noutro corpo, esta vez nun de nena fermosa e asustada pola indiferencia dos transeuntes. Así, coa súa mirada perdida conquistou a este novo habitante do seu corpo. (9)

              Observounos introvertidos. Perdidos nas illas dunha revolución incruenta, protexidos polo rebumbio dos cócteles de palabras e a ignorancia do frío que vai sempre fóra. O primeiro disparo foi en van. Non era o seu negocio entender e unha mira telescópica non é boa para planos xerais. O primeiro fallo abocouno a apuntar contra o grupo. Arrimou o ollo e mandoulle un paneo no mesmo sentido en que debería avanzar a historia, de dereita a esquerda. Pero algún sentido teñen que ter os tiros. Cando menos servirán de advertencia. Mentres buscaba un obxectivo, mentres chamaba pola concentración co mantra busca inimigos á altura das túas posibilidades, baixoulle a respiración e deuse un segundo de recreo para desfrutar co dedo vencendo a suavidade do gatillo. A bala asubiou unha sentenza antes de impactar: que sós quedan os conselleiros cando desaparecen os asasinos. (10)

Cada número marca a fin dunha achega. Os autores e autoras foron Anxos Sumai, Begoña Caamaño, Camilo Franco, Eva Moreda,  Iolanda Zúñiga, María Reimóndez, Menchu Outón, Samuel L. París, Samuel Solleiro e Xavier Queipo. Pero non nesta orde, claro!

Atréveste a adiviñar quen escribiu cada pedazo? Veña, xoga un pouco. Mañá a esta mesma hora resolvemos o misterio 😉

O auténtico medo

27 Dec


O AUTÉNTICO MEDO-IMAXE

   Había unha vez no supermercado un ovo que viu o que lle pasaba a unha familia. Esta familia estaba comprando e o rapaz quería poder tomar a merenda, pero a nai non lle deixou; seguiu collendo o que necesitaba e botoulle a man á caixa onde estaba o ovo, que entón seguiu vendo e escoitando o que ocorría. A irmá do cativo díxolle á proxenitora que quería unha boneca, porque todas as da súa clase tiñan unha. A nai, como moitas veces fixera, díxolle:

   – Miña filla, xa cho dixen cincuenta veces. Teu pai marchou da casa e non temos novas del, e co meu soldo do paro non podo comprar nada; xa case non hai cartos para a comida. Menos mal que túa avoa nos paga a casa, se non estariamos vestíndonos con bolsas do lixo, collendo comida nos contedores e vivindo debaixo dunha ponte.

   Cando chegaron á casa, a nai sacou a compra: dous tomates, unha ducia de ovos, unha leituga, cereais, leite e unha barra de pan. Logo, mentres facía a cea, díxolles aos rapaces que rasparan o mofo ao pan, que mañá xa comerían o pan fresco que compraran hoxe. Aos nenos pareceulles unha boa cea: unha rebanda de pan, un anaco de tomate, unha folla mediana de leituga e media tortilla francesa dun ovo. Ao oviño, que escoutou todo dende a neveira, pareceulle unha terríbel situación, pois no supermercado vira xente que comía moito mellor ca esta familia.

   A nai non comeu e os rapaces estrañáronse. Preguntáronlle por que ela non ceaba e ela respondeullles que o facía para que eles puideran tomar aquilo. A familia foi para a cama e o ovo fixo esta reflexión: “ o auténtico medo é non saber se lles poderás poñer un prato de comida aos teus fillos, ou darlles un teito, roupa e unha boa infancia”.

 Iago Riveiro (2º ESO- C)

II CERTAME DE RELATO CURTO: “TES UN CONTO QUE DÁ MEDO“- RELATO PREMIADO POLO XURADO

20 Dec

PALABRAS

Árbores coma rañaceos

Ves na súa altura e cores

O debuxo da natura nos mellores?

Pois é certo estouno vendo

A beleza só é un pouco

Do monte  que está crecendo

Con ríos como sinónimos

Os camiños que percorres,

Terras de labranza

E o marisco do Barbanza

Bo xénero onde o busques

Na comida e na xente,

A quedada do domingo familiar

Que a nada ten que envexar

Territorio ben extenso

Mil follas no rexistro ou no censo

Isto só o atopei

(Por moito que mirei)

Na Galicia das vilas

do rural onde te miras.

Iturriaga- IES Cacheiras, decembro 2012